mercoledì 16 febbraio 2011

Un tuffo nel passato oritano. LA PETRA TI MUZZICARI (Poesia di Tina Massa)


LA PETRA TI MUZZICARI

La petra pi mmuzzica' li fai
si trasformava e ddivintava via
quann'una la scapava 'ntra quidd'atri
e sintinziava “Quesht'è lla petra mia”.

No vvi pinzati ch'era zzinzamientu:
s'era ttruari maneggevuli e sicura,
né granni e né piccinna, a piacimentu,
e llu musu adattu alla muzzicatura.

La taratura gghiushta si capìa,
pi lla crishtiana ca l'era zziccari,
ti comu li scìa a mmanu....
'nna speci ti scarpa ca s'er'a mmisurari!

E subbutu la petra la scunnivi
pircè nisciunu ormai l'era tuccari,
era la tua e lier'a ffa sunari
quannu puru a contròra, 'ncerti voti,

zziccaunu lu concertu mammi e fili,
la zzia cu lla cummari e llu nipoti,
mmienz'alla shtrata... nna catena suttili...
E la musica aumentava a mmanu a mmanu....

La petra ddivintava nnu violinu,
e ccuminzava lu corteggiamentu:
sobbr'alla galeotta chianca bianca,
petra e fai... musu cu mmusu....

suggellaunu l'nnamoramentu!
La petra,mo la uardu, e nni capimu:
quannu non c'è nnisciunu, mi la pighiu
e fazzu finta ca mozzucu li fai.....

quantu bbelli cosi nni ticiumu,
comu nna mamma cu llu figghiu...
ca Oria mia no mmi la scordu mai.
Tina Massa